Een van de leuke dingen van het wonen in de stad Groningen is dat de stadjers gemoedelijk samenleven met de vele studenten. Met twee van hen werd ik vandaag in de bus geconfronteerd. Zodra ik de twee langharige jongens zag, dacht ik al dat ik met de bekendste subgroep binnen studentenland te maken had, maar toen ze begonnen te praten was er geen twijfel meer mogelijk. De hete aardappels waren nog net niet zichtbaar bij hun huig.

´Dan verbind ik u even door´, hoor ik voor de derde keer aan de andere kant van de lijn. Ik heb een medewerker van DUO aan de telefoon. Voor een ieder geboren voor 2010, dat is de IB-Groep. De naam is veranderd in Dienst Uitvoering Onderwijs. Ofwel, een heleboel briefpapier, enveloppen en dergelijke kon door de papierversnipperaar en er zijn weer vele onschuldige bomen tot papier verwerkt met het logo van Duo erop. Maar goed, daar wil ik het verder nu niet over hebben.

In Nederland is sparen hot. Van elke winkel is er wel een apart pasje of boekje voor zegels, stempels of punten om een nieuwe handdoek of elektrische tandenborstel te verkrijgen. Bijna ieders portemonnee puilt uit van de spaarkaarten en in de rommella in de keuken liggen allerhande spaarboekjes. In Nederland lijkt dit fenomeen beter aan te slaan dan in welk ander land dan ook. We willen het mischien niet weten, maar hier is gratis echt een toverwoord en sparen een massale hobby.

Met mijn blog heb ik mezelf niet alleen druk opgelegd om regelmatig iets leuks te schrijven, ook het 'scoren' in de stastieken van Google wordt een issue. Kijkt er überhaupt iemand op mijn site? Of schrijf ik slechts voor een handvol mensen die bij mijn wekelijkse overhoring geen onvoldoende wil scoren? Als je hadassa intoetst in het balkje van de zoekmachine der zoekmachines, waar verschijnt dan mijn site? Op dit moment op nummer 9, de eerste pagina dus. Dat is natuurlijk best aardig en ik ben nog maar net begonnen, maar Hadassa is dan ook niet een veelvoorkomende naam. Realisme is helaas niet altijd leuk en opbeurend.

Zonder kerstboom geen kerst en ook bij mij stond ie te pronken in de woonkamer. Gezellig, dat zeker. Het opzetten ging dit jaar vrij makkelijk. Ik heb vorig jaar van iemand zo'n nepboom gekregen en de lampjes zaten er al in. Dus drie stukken op elkaar zetten, de takken wat modelleren, ballen erin en stekker in het stopcontact. Nu is de kerst voorbij, het nieuwe jaar begonnen en ik heb wel eens ergens opgevangen dat je op Driekoningen je boom moet weghalen. Ik ben niet traditiegetrouw en zeker niet bijbelvast, maar die boom is inderdaad wel weer klaar voor dit jaar. Omdat ik ga verhuizen kan ie niet kant en klaar in mijn schuur blijven staan voor het volgende jaar, dus ik moet er echt aan geloven.

Kerst is weer voorbij en ik vier deze dagen in het gelovige Zeeland. Daar gaat bijna iedereen nog keurig naar de kerk. De meesten wekelijks, enkele afvalligen alleen op Kerstavond. De Kerstmis is volgens mij de drukst bezochte dag van het jaar in de kerk. Het kan nog net niet tippen aan de drie dwaze dagen van de Bijenkorf, maar op zo'n dag lijkt de ontkerkelijking even verleden tijd.

Gelukkig hoef ik er niet naar toe. Ik vind gelovig zijn prima, maar waarom moeten die kerken altijd koud zijn en die bankjes altijd hard. Er wordt gepredikt over zonde en boete doen, maar ik heb het idee dat dat direct in de praktijk gebracht wordt.

Een vraag waar ik al ongeveer tien jaar mee rondloop is vandaag beantwoord. En wel geheel naar ongenoegen.....
Ik ben geboren in het wonderschone Emmeloord, toentertijd nog onderdeel van de provincie Overijssel. In 1982 is het bij de provincie Flevoland gaan horen en in 1992 kreeg het zelfs stadsrechten. Ik heb er nooit gewoond, maar ben toch blij met deze vermelding.
In mijn paspoort staat mooi als geboorteplaats Emmeloord genoteerd.